τρία τέταρτα

NO.4 – Tindersticks – The Something Rain

leave a comment »

Image

«Ήταν το τέλειο απόγευμα Παρασκευής, η δουλειά είχε σχεδόν τελειώσει. Το σπίτι το οποίο διακοσμούσαμε ανήκε σε έναν μικροκαμωμένο γεράκο, ο οποίος ήταν πάντα με το ίδιο κοστούμι που θα είχε πιθανόν από την εποχή που αποστρατεύθηκε. Φαινόταν να είχε πάρει το δρόμο του προς το ταχυδρομείο,κρατώντας παραμάσχαλα ένα δέμα τυλιγμένο σε καφέ χαρτί.
Μας είχε φέρει από την Κίνα φλιτζάνια του καφέ από το στρατόπεδο και πλάκες μπισκότων με κρέμα ζαχαροπλαστικής.
Το σπίτι ανήκε στους γονείς του οι οποίοι είχαν πεθάνει με διαφορά λίγων εβδομάδων ο ένας από τον άλλον, λίγα χρόνια πριν.
Εκείνοι ήταν και οι μοναδικοί άνθρωποι με τους οποίους έζησε ποτέ όπως και αυτό ήταν το μοναδικό σπίτι που έζησε ποτέ.
Αναρωτήθηκα τι θα μπορούσε να συμβεί σε αυτό το σπίτι όταν εκείνος φύγει.

Ήταν μικρή η απόσταση με τα πόδια από τη γκαρσονιέρα μου ,η οποία κάποτε ανήκε σε ένα διαμέρισμα όμοιο του γεράκου, όπου στη συνέχεια έσπασαν σε μικρότερα διαμερίσματα-γκαρσονιέρες.
Επίσης κάποτε είχε και ένα μεγάλο κήπο,σαν τον δικό του, που τώρα τη θέση του έχει πάρει ένα σύγχρονο διώροφο συγκρότημα που περιέχει οδοντιατρείο και ποδοκομείο.

Στο δωμάτιό μου υπήρχε μια  ηλεκτρική κουζίνα,την οποία χρησιμοποιούσα το χειμώνα για να ζεσταθώ, δίπλα της υπήρχε ένας νεροχύτης με ένα γυάλινο ράφι από πάνω στο οποίο υπήρχε οδοντόβουρτσα και πακέτο τσιγάρα.
Υπήρχε ένας πίνακας με μια καρέκλα στη γωνία, ένα μονό κρεβάτι στην άλλη γωνία και περίπου τέσσερα τετραγωνικά πόδια στη μέση.
Υπήρχε ένα ξύλινο συρτάρι με τα περισσότερα από τα ρούχα μου κάτω από το κρεβάτι, τα υπόλοιπα ήταν στην πλάτη της καρέκλας.
Είχα ένα πικάπ πάνω στο τραπέζι και κουτιά με δίσκους από κάτω.
Το μπάνιο για τον πρώτο και δεύτερο όροφο ήταν απέναντι από το δωμάτιο μου, με χαλασμένο θερμοσίφωνα που έπρεπε να περιμένεις μισή ώρα για να ζεσταθεί το νερό.
Υπήρχε μια τουαλέτα στον πάνω όροφο και μια έξω αλλά κανείς δεν χρησιμοποιούσε την έξω πια, οπότε ήταν το μέρος όπου οι τοπικές πόρνες πήγαιναν με τους πελάτες τους για ένα γρήγορο.
Θα ξόδευα τόσο λίγο χρόνο, όπως θα μπορούσα στο δωμάτιο μου, το δέρμα μου ήταν ακόμα ζεστό και απαλό από το μπάνιο καθώς περπατούσα στην πόλη.

Έτσι, κάθησα στο σκαμπό μου στο μπαρ της παμπ που συνήθιζα να πηγαίνω κατά τις 6.30, οι συνήθεις περίπου 12 θαμώνες ήταν εκεί, ωραίοι και χαλαροί πριν από την καταστροφή της μετά 8 ώρας. θα αράζαμε γύρω από το μπαρ, ύστερα γύρω από τα μπιλιάρδο,γράφαμε το όνομά μας στο μαύρο πίνακα με κιμωλία και περιμέναμε τη σειρά μας. Ο προκαλών θα πληρώσει το παιχνίδι, οπότε αν ήσουν καλός θα παίζεις όλη νύχτα. Απόψε ήμουν υπέροχος.
Εκείνη περπάτησε προς το δωμάτιο των μπιλιάρδων μόλις έβαλα τη μαύρη μπάλα, το επόμενο όνομα της λίστας, έσκυψε στην υποδοχή του τραπεζιού και έβαλε κέρματα μέσα.
Έιχα συνηθίσει να την βλέπω να περιβάλλεται από μπορντό σενέρρεαν ταπετσαρία και κόκκινη βελούδινη ταπετσαρία σε παμπ τα βράδια της Κυριακής γύρω από τη γωνία: έδειχνε διαφορετική, στάθηκε εδώ στο δωμάτιο με τα μπιλιάρδο, έδειχνε μια χαρά, κοιτούσε προς εμένα.
Τέλειωσα το παιχνίδι όσο πιο γρήγορα μπορούσα,χωρίς να χάσω, έπειτα πήγα και στάθηκα δίπλα της.
«Θα ήθελες ένα ποτό?» ,ρώτησε εκείνη. «Πάω να φέρω,τι θέλεις?», απάντησα. «Το ίδιο με εσένα»,είπε.
Το υπέροχο με το να είσαι θαμώνας είναι πως όταν το μπαρ γεμίζει αρκεί ένα σήκωμα του φρυδιού να γνέψει και αυτόματα δυο μπουκάλια Holster Pils έχουν περάσει πάνω από κεφάλια πελατών σε σένα.
Κάναμε το δωμάτιο του μπιλιάρδου να «χορεύει» για λίγο , κινούμενοι και λέγοντας συνεχώς «με συγχωρείτε» μέχρι να προχωρήσουμε.
Ήταν πολύ νωρίς για να πάμε σε κλαμπ οπότε πήγαμε εκεί κοντά σε μια νυχτερινή Κυριακάτικη παμπ. Είχε κόσμο ακόμη και Παρασκευές βράδια, γεμάτη φοιτητές και ζευγάρια. Είχε τη φήμη πως ήταν gay bar και γι’αυτό προφανώς έβρισκαν ασφάλεια οι φοιτητές.
Εκείνη ήταν το όνειρο μου, ήπιαμε pernod and blacks, μιλήσαμε για John Barry, Ford Cortinas (προτίμησε Mark 3), μιλήσαμε για το τι είναι καλύτερο, gel ή brylcream ? Προτιμούσα brylcream.
Εκείνη συμφώνησε ακόμη και στο ότι το On Her Majesty’s Secret Service ήταν το καλύτερο φίλμ του james bond αν το πάρεις ως ολόκληρο και όχι μόνο για τον George Lazenby.
Κάπνιζε silk cut αλλά δεν την ενοχλούσαν τα marlboro μου.Επίσης και οι δυο είχαμε μια αγάπη για τα Old Port τσιγάρα.
Μετακινηθήκαμε προς το κλαμπ. Αποφασίσαμε να μην μείνουμε πολύ μιας και κανείς δεν θέλει να κάτσει μέχρι τέλους και να δει τα φώτα να ανάβουν.
Σε μια καταθλιπτική μετακίνηση σπρώξαμε στην πόρτα και πλέον ήταν ωραίο να σηκωθούμε και να φύγουμε, μιας και μέσα ήταν ακόμα μια μαύρη καπνισμένη τρύπα γεμάτη πιθανότητες.

Εκείνη έμενα δίπλα στο ποτάμι, στην άλλη μεριά της πόλης. Η ουρά για τα ταξί ήταν κόλαση ως συνήθως, δίπλα στο μαγαζί με βραδινό chippy, το χειρότερο που μπορείς να αγοράσεις εκείνη την ώρα, αλλά στη συγκεκριμένη φάση γεμάτο από πελάτες. Απ’έξω, μάχες και εμετός. Εμείς μπήκαμε στο ταξί, δεν μας έννοιαζε τίποτα.
Πίσω στο σπίτι της, μια γκαρσονιέρα σαν τη δική μου, μόνο που εκείνη είχε κάνει κάτι. Έβαψε τρεις τοίχους, κόλλησε αφήσες με σταρς των 50s, μια τεράστια με τον David Bowie και μερικές όμορφες κουρτίνες στα παράθυρα. Θα ήταν εύκολο για μένα να το αλλάξω σαν το δικό μου. Ήταν η δουλειά μου άλλωστε. Είχε λίγες λάμπες εδώ και πιο εκεί μερικά κεριά. Έκανε ζεστή σοκολάτα ακριβώς όπως έπρεπε να είναι και όχι σαν τα σκατά που αγοράζουμε από αυτόματα μηχανήματα. Είχε μπισκότα και ένα μπουκάλι Cointreau επίσης.
Το τελείωμα μιας υπέροχης ημέρας.
Η γεύση της σοκολάτας, του τσιγάρου και του πορτοκαλί λικέρ την έκανε να μοιάζει ακόμη καλύτερη.
Της έβγαλα την μικροσκοπική καρό φούστα, τράβηξα το καλσόν της και τα χείλη μου ανέβαιναν στα πόδια της.
«Τι διάολο?» Είχα μπροστά μου έναν μεγάλο σκληρό πούτσο να μου σκουντάει το μάτι.
«Σκατά! Είσαι άντρας!»
Ένιωσα να πήδηξα από το παράθυρο έξω, ούρλιαζα, δεν μπορούσα να κουνηθώ.
Εκείνη….Εκείνος…. έμοιαζε ακόμη το ίδιο….Είχα πόνο μέσα στο κεφάλι μου, ήθελα να κάνω κάτι, να πω κάτι.
Εκείνος με κράτησε και είπε με λυγμούς «θα έπρεπε να γνωρίζεις, πως θα μπορούσες να μην πεις» και «Σ’αγαπώ, μπορώ να είμαι η γυναίκα σου».
Τα μάτια του ήταν ακόμη όμορφα, καφέ σκούρο, τα χείλη του σοκολατένια και πορτοκαλένια.
«Σκατά», είπα, «Ποτέ δεν ήμουν μουνάκιας έτσι κι αλλίως…». «»

Από το εισαγωγικό κομμάτι Chocolate.

No.5 – Alt-J – An Awesome Wave
No.6 – Beach House – Bloom
No.7 – Shearwater – Animal Joy
No.8 – Lower Dens – Nootropics
No.9 – Sigur Ros – Valtari
No.10 – 2econd Class Citizen – The Small Minority
No.11 – How To Dress Well – Total Loss
No.12 – Perfume Genius – Put Your Nack N 2 It
No.13 – Arbol – She Read The Wrong Book
No.14 – I Like Trains – The Shallows
No.15 – Phon.O – Black Boulder
No.16 – Mono – For My Parents
No.17 – Peter Broderick – These Walls Of Mine
No.18 – Paul Banks – Banks
No.19 – Desolate – Celestial Light Beings
No.20 – Bersarin Quartett – II

Advertisements

Written by triatetarta

17/12/2012 στις 19:47

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with

αφήστε σχόλιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Alles Is Muziek / Όλα Είναι Μουσική

30 | Netherlands | Greece | s from salvation | music nerd | forest bathing | nature and curiosity |

Wirdicious .

Alpha Kappa.

Sadwoofer

Music is my everything!

To Gallows...

by Stakis

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

31mines25meres

Στιγμιότυπα απο την διαδρομή της 3ης πιο μισητής κυβέρνησης στον κόσμο_

Dimitrios Theodorou

archstories & more

ΔΙΣΚΟΠΑΘΕΙΑ

Ακούμε δίσκους και παθαίνουμε

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

All you need is love

love love love

Suburban Words

about life, pop culture & everything

souslescerisiers2

"Ένα ακόμη χαϊκού!/ ξανανθίζουν οι κερασιές/ όχι το πρόσωπό μου"

Αδέσποτος Σκύλος

Μπάτε σκύλοι αλέστε

Katabran's Blog

σκέψεις πάνω στα μεγάλα προσπεράσματα λεωφορείων... γιατί από τόσες ώρες εγκλεισμού μου χει μείνει εκείνο το φευγαλέο προφίλ...

In Freckles

Year III

The Late Blog

"It is never too late to be , what you might have been "

The Poster Girl

My moleskine, my diary, my personal life.

Αρέσει σε %d bloggers: