τρία τέταρτα

#6 – Have A Nice Life – The Unnatural World

leave a comment »

have a nice life

 

The album:
The unnatural world. Ο αφύσικος κόσμος. Ίσως ο κόσμος του ψυχισμού, του μυστικισμού και του αποκρυφισμού όπως μας προδιαθέτει το εξώφυλλο. Σε άλλη μετάφραση, ο μη φυσιολογικός κόσμος. Δηλαδή κάποιοι σαν εμάς. Ποιοι είμαστε οι εμείς; Όλοι εκείνοι που δεν αντιλαμβανόμαστε την κοινωνική έννοια του φυσιολογικού ή του κανονικού αν θέλετε που είναι και πιο τρέντι. Οι Have A Nice Life όντως έχουν δύσκολο ήχο με αρκετά noise στοιχεία, όμως ο τρόπος που τα χρησιμοποιούν –και χωρίς να γίνονται υπερβολικοί όπως κάποιοι άλλοι φλύαροι αυνάνες που ψηφίζετε στις λίστες σας– ταιριάζει απόλυτα στη συνολική ατμόσφαιρα αυτών που θέλει να εκφράσει η μπάντα. Η ατμόσφαιρα είναι σκοτεινή και σε συνδυασμό με τις μελωδίες εξασφαλίζει άμεσα μια σχέση εξάρτησης. Σε κάποια σημεία δεν μπορείς να διακρίνεις αν ακούς κιθάρες ή παραμορφωμένα synths. Γενικότερα, επικρατεί μια ισχυρή παραμόρφωση του ήχου, σε κιθάρες, μπάσο, synths, ακόμα και σε τύμπανα. Η θνησιμότητα και οι εσωτερικές διερωτήσεις είναι τα βασικά θέματα που πραγματεύονται οι στίχοι. Ωμή ειλικρίνεια, διακρίνεται σε φάσεις, η πορεία είναι καθοδική σε βαθμό απαισιοδοξίας χωρίς όμως να αγγίζει πάτο. Αφήνουν ωστόσο ένα μικρό παραθυράκι αμφιβολίας στα λεγόμενα των στίχων τους. Guggenheim Wax Museum. Κιθάρες, θόρυβος, μελωδίες, χαμηλό tempo. «I wish I was alive, I wish I was alive. But no one really is» και ο στίχος θίγει θέματα ανθρώπων με κατάθλιψη, PSTD και άλλες ψυχικές ασθένειες οι οποίοι συχνά περιγράφουν τους εαυτούς τους ως μη ζωντανούς και ζωντανούς ταυτοχρόνως. Defenstration song. Βρώμικο μπάσο στην εισαγωγή, post-punk ύφος, ανεβασμένοι ρυθμοί. «I never thought life would last this long / I thought I’d be found out so long ago / There’s nothing I can do to make it stop / It’s in my nature. It gives me chills». Παρά την όποια απαισιοδοξία, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης σε πλήρη λειτουργία. Burial Society. Μελωδικό πιάνο με βάθος, χαμηλός ρυθμός, το κομμάτι εξελίσσεται όσο περνάνε τα λεπτά. Ο στίχος “I’m weak again, stay inside, hate everything” έρχεται να θυμίσει λίγο-πολύ σε όλους μας την απάθειά μας απέναντι στην επίκαιρη κοινωνική δυσλειτουργία ή τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι. Music Will Untune the Sky. Η μουσική θα ξεκουρδίσει τον ουρανό. Θα το περιέγραφα ως πέντε λεπτά θορυβώδους πειραματικής ψαλμωδίας. Με μια δόση παράνοιας. Cropsey. Ξεκινάει με τη συνέντευξη ενός παιδιού (Johnny) από το Pennhurst State School and Hospital (=ίδρυμα για ψυχικά ασθενείς και επιληπτικούς στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α.). Στη συνέχεια μπαίνει μελωδικά (και με θόρυβο εννοείται), με παράξενο ρυθμό στα παραμορφωμένα τύμπανα. Ο στίχος που μου μένει είναι «And I’ve been waiting on everyone / I’ve been waiting on / Cause I’ve been waiting on anyone / To show up and throw me out of here». Unholy Life. Post-punk ξεκάθαρα. Οι στίχοι «It’s in the air, you know you see it / They’re spinning there, that’s how they fucking get around / But I can hold my breath until they take it / I have an unholy life» και η εικόνα που μου δημιουργούν, ο πίνακας του Goya «Witches in the Air» όπου απεικονίζει τρεις μάγισσες να στριφογυρίζουν στον αέρα καθώς καταβροχθίζουν έναν άνδρα. Emptiness will eat the witch. Ο επίλογος του δίσκου σε μορφή «requiem». Τα εννέα σχεδόν λεπτά του που σε καλμάρουν μουσικά για να σε αναστατώσουν στιχουργικά. Η αλήθεια που σου τρίβουν στη μάπα, ωμά και κυνικά. «No matter how hard I try, I’ll never reach the speed of life / No matter how much I write, you’ll never read a single line / Oh well / Who am I to point it out? / You are no one».

The song: 
Dan and Tim, reunited by fate. Τι μπασάρα είναι αυτή! Επιβλητικό σε βαθμό αποσβόλωσης. Εμπνευσμένο κάργα, κάβλα και ιδιόμορφη ένταση. Μελωδία από άλλον πλανήτη, ένας γαλαξίας εσωτερικής ευφορίας. Μια γαμημένη σύγκρουση που τα διαλύει όλα και δημιουργεί τα πάντα από την αρχή με όρους χάους. Η αίσθηση ότι σε κρατάνε με το ζόρι κάπου που δεν έχεις λόγο να υπάρχεις, διότι ως γνωστόν η ύπαρξη είναι η προϋπόθεση για να κατακτήσεις την ευτυχία. Η στιγμή που σκέφτεσαι έξω από τα όρια που έχουν θέσει. Η υπέρτατη στιγμή που συνειδητοποιείς τη διαφορά του «ξέρω» από το «γνωρίζω». Η γνώση που περιμένει να την κατακτήσουμε για να μας απελευθερώσει.

 

I feel so designed, so made to know
That there is no place in time in backwards-flow
And this is all there is

And I close my eyes, and I’m not depressed, or anything
I just close my eyes; this is all there is

I feel so designed, so made to know

I’m calling, and I’m calling, but not no one is
Standing at the river bank calling out my name
And I can feel the soil and silt
I’m calling and I’m calling like no one ever did
And I can feel my influence
Spreading out around me and living on my guilt
And I can feel how real it is
Saying, “We don’t know anything.”


Previously on #blogovision2014:
#07 – Interpol – El Pintor
#08 – Elbow – The Take Off And Landing Of Everything
#09 – Wild Beasts – Present Tense
#10 – Wovenhand – Refractory Obdurate
#11 – Hauschka – Abandoned City
#12 – Cloud Boat – Model Of You
#13 – A Victim Of Society – Distractions
#14 – MONO – The Last Dawn
#15 – Ben Frost – Aurora
#16 – Caribou – Our Love
#17 – Thom Yorke – Tomorrow’s Modern Boxes
#18 – Virginia Wing – Measures of Joy
#19 – Röyksopp – The Inevitable End
#20 – Castanets – Decimation Blues

Advertisements

Written by triatetarta

15/12/2014 στις 12:25

Αναρτήθηκε στις music, Uncategorized

Tagged with ,

αφήστε σχόλιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Alles Is Muziek / Όλα Είναι Μουσική

30 | Netherlands | Greece | s from salvation | music nerd | forest bathing | nature and curiosity |

Wirdicious .

Alpha Kappa.

Sadwoofer

Music is my everything!

To Gallows...

by Stakis

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

31mines25meres

Στιγμιότυπα απο την διαδρομή της 3ης πιο μισητής κυβέρνησης στον κόσμο_

Dimitrios Theodorou

archstories & more

ΔΙΣΚΟΠΑΘΕΙΑ

Ακούμε δίσκους και παθαίνουμε

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

All you need is love

love love love

Suburban Words

about life, pop culture & everything

souslescerisiers2

"Ένα ακόμη χαϊκού!/ ξανανθίζουν οι κερασιές/ όχι το πρόσωπό μου"

Αδέσποτος Σκύλος

Μπάτε σκύλοι αλέστε

Katabran's Blog

σκέψεις πάνω στα μεγάλα προσπεράσματα λεωφορείων... γιατί από τόσες ώρες εγκλεισμού μου χει μείνει εκείνο το φευγαλέο προφίλ...

In Freckles

Year III

The Late Blog

"It is never too late to be , what you might have been "

Τα Χαμένα Επεισόδια

Και πάμε στου κόσμου την πιο νευρικιά διαδρομή

Αρέσει σε %d bloggers: