τρία τέταρτα

#4 – Mimicking Birds – Eons

leave a comment »

mimicking birds

The album:
EONS. Η δισκάρα που προφανώς δεν έτυχε να φτάσει στα αυτιά σου. Οι Mimicking Birds εδρεύουν στο Πόρτλαντ των Ηνωμένων Πολιτειών και ο φετινός είναι μόλις ο δεύτερος τους δίσκος. Ένα πραγματικά piece-of-art-folk-rock-album που θα έλεγαν στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Αν ήταν να το χαρακτηρίσω χονδρικώς ως προς το πως ακούγεται, θα έλεγα «η αναδυόμενη έκθεση του ήχου στο συναίσθημα και στο περιβάλλον». Ωστόσο, υπάρχουν πολλά τα οποία μπορείς να ανακαλύψεις στον ήχο τους. Με το ρυθμικό τους μέρος στο προσκήνιο, η μπάντα είναι σε θέση να κάνει κάθε δευτερόλεπτο του ήχου να μοιάζει περισσότερο ουσιώδες, έτσι ώστε όσο προχωράει το κομμάτι, να παρουσιάζεται κάποιου είδους πρόοδος. Ένα από τα πιο βασικά πράγματα που κάνει το άλμπουμ μουσικά σπουδαίο είναι και η ποικιλία των οργάνων που επιλέγονται από κομμάτι σε κομμάτι. Από ακουστικές μέχρι ηλεκτρικές κιθάρες, από μπάσο μέχρι σιτάρ, από μπάντζο μέχρι άρπα στόματος, από πίανο και πλήκτρα μέχρι synths και από παραδοσιακά κρουστά μέχρι σύγχρονα ντραμς. Από φυσικόυς μέχρι ηλεκτρονικούς ήχους. Πλεονέκτημα στο δίσκο αποτελεί το γεγονός ότι κάθε τραγούδι ποικίλλει σε vibe ενώ η υψηλή παρουσία των κρουστών και του μπάσου καθιστά τα κομμάτια αξιομνημόνευτα. Αν μουσικά έχουμε μια εξωτερίκευση των συναισθημάτων τότε στιχουργικά υπάρχει μια ματιά που εστιάζει περαιτέρω προς τα έξω, εξερευνώντας το άπειρο και το απειροελάχιστο, διατηρώντας παράλληλα μια λυρική σκοπιά στο σταυροδρόμι όπου το ψηφιακό μέλλον και το αναλογικό μας παρελθόν συγκρούονται μεταξύ τους. Μέσα από τους στίχους πετάγονται νόστιμες λέξεις που γεμίζουν και ξεχειλίζουν από εικόνες, φιλοσοφικά ερωτήματα και βαθιά προσωπικές ανησυχίες. Ένα πάντρεμα των εύστοχων εικόνων με μια ενστικτώδη κατανόηση της προσωδίας. Επικλήσεις της φύσης και του σύμπαντος, των πλανητικών συστημάτων, όπου δεν στέκεσαι απλά να τα κοιτάζεις, αντιθέτως ταξιδεύεις μεταξύ τους. Θεματικά υπάρχει μια αφηρημένη οικολογία που ενδεχομένως να μεταφράζεται σε ανθρώπινες εμπειρίες και συμπεριφορές.
Επίσης, υπάρχει ταξική συνείδηση, κάτι που θα δούμε παρακάτω. Ο δίσκος (μουσικά και στιχουργικά) χρειάζεται χρόνο για να διαρρεύσει μεσα σου, να εγκατασταθεί και να συμπληρώσει όλα τα κενά με τις όμορφες ενορχηστρώσεις του και την αρμονία που συνδέει τα κομμάτια του.
Memorabilia. Απομνημονεύματα. Το πρώτο κομμάτι του δίσκου σε κλειδώνει σε ένα γκρουβάτο αυλάκι, αρκετά άνετο για να σε κρατήσει σταθεροποιημένο προτού σε «στείλει» μακριά στους αυξανόμενους κυματισμούς του ήχου του υπόλοιπου άλμπουμ. «I’ll breathe one whole chestful of blood and into your heart I’ll live forever helping the beat / I’ll help your blood beat and I’ll push and pump more of it to your feet / And we’ll make more memorabilia and new souvenirs with old tools from foreign pioneers».
Acting your age. Το δέσιμο ακουστικής κιθάρας με το μπάντζο. Το κομμάτι εκκινεί διαφόρων βαθμών κοινωνικά ερωτήματα και θέτει προβληματισμούς. «Under the above, above the below a light dome glowing from the homes on the coast / Somehow each one makes their way back to it and every year the reservoir fills up with fluid / Pathways, holes, and cords connect everyone to each pair of lungs inflating under the sun / Warm eras shift back into ice ages, I go extinct and retrogress to simpler phases / With south being below us now up are mountains, moons, and clouds / Someday maybe act your age, stand up straight, know where and walk that way / A low tide exposes what hides in a high tide, for every right a wrong is right on the other side / Corn fields turn beige and into mazes, planetary systems go through certain phases / First thing to slither up on land was a fish, walked to the forest to build cities with it / Retire in it’s incessant empire, make and fight fires, through trees weave wires / Into your house lies but just your mind mirroring in a lake like high lake pines / Some other day maybe feel your age lay down in a grave know ‘where’ and step that way, know ‘when’ and catch that wave, know ‘why’ so lie awake».
Owl Hoots. Το πιο πειραματικό κομμάτι του δίσκου ακροβατεί μεταξύ folk και electronica. Το οικολογικό μήνυμα είναι ξεκάθαρο. «How do you interpret the train whistle as a winter moose foraging further towards human refuges / And how do you envision the future being as the sea slowly eats land and spits everything back as sand / Many eons beyond being long gone».
Spent Winter. «I’ve spent winter indoors while I worked outdoors». Ο στίχος «φωνάζει» εργατική τάξη των κατωτέρων κοινωνικών στρωμάτων και στη συνέχεια αριστοτεχνικά δίνει κλωτσιά στην so called αστική υπεροψία των «ανωτέρων». Πώς; Με τη λογοτεχνικά στιχουργική υπεροχή του: «When spring comes you’re a no name / We all walk in our own shame / Sonic echoes go on for not long, but luminant echoes go on for eons / Where I roam is made of but not set in stone / Even if it were, that illuding solidity will soon too disperse / Where I roam is not my home / Able to know where each road goes, but not the infinite in the coincidence each inch of it holds / Able to see where every branch leads, but not the infinite in the arrangement of the cells in each leaf». Η δημιουργία και η έμπνευση δεν κάνει διακρίσεις και δεν γνωρίζει τάξεις. Τι κρίμα για τους ανέμπνευστους αστούς… κλαπς 😥
Bloodlines. «I will protect your shadow even though when it’s dark it slips / I’ll clean your window, make you look out and see scenery / I am a stranger, shouldn’t talk to myself in times of rearrangement or even in good mental health / And on the other side soon they’ll side with their family who hides from all the evil within their own bloodline / But you fly a different kite hovering over their heads so high / I will tie your lasso, can’t you make a knot slip? / I’ll ask your ghost if he can remember me / Cause I am a creature of mixed up energies in times of restraint living in captivity / And on the other side more mountains slide away from their fault lines and taper into new shorelines / Sliding down the timeline, pulling the nerves up through your spine / Veering off to the side sometimes when you lose sight of that line / Guided by the same light holding all of our heads up so high». ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ; ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ. (Ξέρεις εσύ)
Water under burned bridges. Ηλεκτρονικά στοιχεία και ένα πανέμορφο θέμα στην κιθάρα. Ένα κομμάτι ενάντια στην υλοτομία και στη βιομηχανική μόλυνση. «Hold up to the flames paper-earning, labored hurting hands of your worthless shit’s embers submerged«.
Wormholes. Το πρώτο κομμάτι που ξεχώρισα από το δίσκο. Το παράξενο του στήσιμο, ο τρόπος που συνυπάρχει η μουσική με τις φωνητικές μελωδίες, οι εναλλαγές του. Το ρεφρέν που σου δίνει σφαλιάρες τόσο με τη γαμάτη μελωδία όσο και με τους «άντε γεια» στίχους. «And come alive after being sent through an infinite tube of universal refuse / And wonder why that when there’s anything reminiscent of truth any acknowledgment of it’s just refused». ΡΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΤΙ ΣΚΕΦΤΗΚΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ; «Και ξαναζωντανεύουν εφόσον πρώτα έχουν σταλεί μέσα από μια απέραντη σωλήνα στην παγκόσμια απόρριψη».
«Και αναρωτιέμαι γιατί όταν υπάρχει κάτι που θυμίζει την αλήθεια, κάθε απόδειξη αυτής είναι απλά απορριφθείσα».  (μια φωνή στο βάθος «πόσα θες να μας τρελάνεις;» LOL).
Seeing eye dog. Το αργόσυρτο κομμάτι. Το σημείο που νομίζεις ότι όλα είναι αναμφισβήτητα αλλά… «What we thought it all would undoubtedly be, well reached it finally then nowhere there found ‘we’ «.
Moving on. Ο επικός επίλογος. Η κάθαρση. Τα synths και ένα φουτουριστικό ταξίδι μέσα από τα αστέρια, η φωνή του Lace μεταξύ δέους και σύγχυσης. Η υπέρβαση στο άπειρο της εξερεύνησης. Εκεί που τίποτα δεν τελειώνει. Πόσο μάλλον η ίδια η μουσική.

The song: 
Night light. Ρωτάω, ξαναρωτάω και οι απαντήσεις είναι ίδιες. Ή διαφορετικά ίδιες. «Σε ποια εποχή θα ήθελες να ζήσεις;» και χωρίς να περάσουν λίγα δευτερόλεπτα η απάντηση τους είναι κάπου σε μια ένδοξη περίοδο του παρελθόντος. Καμία σχέση με τη δική μου απάντηση δηλαδή. Απαντώ χωρίς δεύτερη σκέψη: Στο μέλλον. Τότε που θα έχουμε λύσει το ενεργειακό πρόβλημα και αυτό θα είναι η βάση για την ελευθερία μας. Στο μέλλον. Τότε που θα ατενίζω το φως του νυχτερινού αστρικού ουρανού από μακριά, εκεί που θα ξαπλώνω σε μια παραλία κοντά σε έναν άλλο γαλαξία.

Out of reach, lying on a beach near a galaxy elsewhere

Combing through sands with two empty hands here

As long as more seeds sprout and then grow, so will all our love

And if the climate changes then we’ll also do so

Long lost friends after the road ahead bends again

You’re still with me in June and July on warm starlit nights my friends

Skipping stones on the lake of mirrored space and landscapes miles in the distance

And we’re all a bit stoned miles away

And as long as both of the poles stay frozen, flow the river of our blood

Cause as the time changes so will the path we’ve all chosen

And over rippling mountains afternoon thunder storms form

Later all of the sky will clear up, stars will appear and they’ll make night light

Don’t get sucked into the empty or forever be where you are too far out of reach

I am a working man, I’ve lived a long day using my hands

My Dad is a working man, he’s lived for a long life providing for his family and

My Mom was a working woman, she worked her hands to the bone, to the grave to meet our ends

And as long as more seeds sprout and then grow


Previously on #blogovision2014:
#05 – Fink – Hard Believer
#06 – Have A Nice Life – The Unnatural World
#07 – Interpol – El Pintor
#08 – Elbow – The Take Off And Landing Of Everything
#09 – Wild Beasts – Present Tense
#10 – Wovenhand – Refractory Obdurate
#11 – Hauschka – Abandoned City
#12 – Cloud Boat – Model Of You
#13 – A Victim Of Society – Distractions
#14 – MONO – The Last Dawn
#15 – Ben Frost – Aurora
#16 – Caribou – Our Love
#17 – Thom Yorke – Tomorrow’s Modern Boxes
#18 – Virginia Wing – Measures of Joy
#19 – Röyksopp – The Inevitable End
#20 – Castanets – Decimation Blues

Advertisements

Written by triatetarta

17/12/2014 στις 09:08

Αναρτήθηκε στις music

Tagged with ,

αφήστε σχόλιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Alles Is Muziek / Όλα Είναι Μουσική

30 | Netherlands | Greece | s from salvation | music nerd | forest bathing | nature and curiosity |

Wirdicious .

Alpha Kappa.

Sadwoofer

Music is my everything!

To Gallows...

by Stakis

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

31mines25meres

Στιγμιότυπα απο την διαδρομή της 3ης πιο μισητής κυβέρνησης στον κόσμο_

Dimitrios Theodorou

archstories & more

ΔΙΣΚΟΠΑΘΕΙΑ

Ακούμε δίσκους και παθαίνουμε

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

All you need is love

love love love

Suburban Words

about life, pop culture & everything

souslescerisiers2

"Ένα ακόμη χαϊκού!/ ξανανθίζουν οι κερασιές/ όχι το πρόσωπό μου"

Αδέσποτος Σκύλος

Μπάτε σκύλοι αλέστε

Katabran's Blog

σκέψεις πάνω στα μεγάλα προσπεράσματα λεωφορείων... γιατί από τόσες ώρες εγκλεισμού μου χει μείνει εκείνο το φευγαλέο προφίλ...

In Freckles

Year III

The Late Blog

"It is never too late to be , what you might have been "

Τα Χαμένα Επεισόδια

Και πάμε στου κόσμου την πιο νευρικιά διαδρομή

Αρέσει σε %d bloggers: