τρία τέταρτα

#2 – The Antlers – Familiars

leave a comment »

the antlers

The album: 
Familiars. Ένα άλμπουμ αριστούργημα από τους πλέον αρτίστες The Antlers. Και εξηγούμαι ευθύς αμέσως. Υπάρχουν μουσικές για κοπάνημα, μουσικές για συναυλία, για θόρυβο, για να ξεχάσεις τα προβλήματά σου, για να κάνεις σεξ με τη δικιά σου, για να φυτέψεις πιπεριές στον κήπο, γενικά υπάρχουν μουσικές, ως εκεί. Υπάρχει όμως και μια κατηγορία μουσικής που τη θεωρώ ως «κάτι άλλο». Κάτι πιο πάνω, κάτι περισσότερο από μουσική. Και τους μουσικούς/καλλιτέχνες αυτής της κατηγορίας τους ονομάζω αρτίστες. Αυθαίρετα, επειδή ό,τι γουστάρω κάνω. Έτσι είμαι εγώ. Η μουσική αυτή, η αρτίστικη, είναι η προσωπικότητα και χαρακτήρας ολόκληρου του φετινού άλμπουμ των Antlers από το πρώτο ως το τελευταίο νανοσεκόντ (γραφικός τριατέταρτας).
Οι Antlers στο Familiars συνθέτουν ανορθόδοξα αδιαφορώντας για τις κλασικές δομές που στήνεται ένα κομμάτι. Ό,τι γουστάρουν κάνουν. Έτσι είναι αυτοί. Και έτσι αποφασίζουν να δώσουν χώρο και χρόνο στις εμπνεύσεις τους. Με μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια. Για να χωράνε οι εκπληκτικές τους ιδέες και να εξελίσσονται. Και να δημιουργούν εικόνες, ήχους και ένα πάνθεον συναισθημάτων. Μαγεία τουλάχιστον. Και δέος. Και μια υποψία φλερταρίσματος με την ελαφριά jazz. Και το σημαντικό: χωρίς να υπάρχει κάποιο κομμάτι τύπου «radio hit» να ξεχωρίζει. Οπότε έχουμε να κάνουμε με ένα δίσκο που απαρτίζεται από εννέα κομματάρες.
Το παίξιμό τους είναι άρτιο, η παραγωγή του ήχου εξαιρετική και ο συνδυασμός των δύο παραπάνω φέρνει στην επιφάνεια όλες τις λεπτομέρειες. Για παράδειγμα μπορείς να διακρίνεις τις δυναμικές στο παίξιμο της κιθάρας, του πιάνο, των τυμπάνων κ.ο.κ. Το δυνατό «χαρτί» του δίσκου είναι οι τρομπέτες. Οι άγιες τρομπέτες όπως λέει ένας φίλος. Αν υποθέσουμε ότι τα τραγούδια του δίσκου λειτουργούν ως μικρού μήκους ταινίες -και όντως κάπως έτσι είναι- τότε οι τρομπέτες είναι η φωτογραφία και το χρώμα των ταινιών.
Ο στίχος στο άλμπουμ είναι αριστοτεχνικά αφηγηματικός, αποτελείται από νόστιμες και ενίοτε σπάνιες λέξεις και καταφέρνει μέσα σε διάρκεια το πολύ έξι-λεπτών-κατά-μέσο-όρο να σου φτιάξει μια ιστορία με αρχή-μέση-και-τέλος στο μυαλό. Και να στο γεμίσει με εικόνες. Και οι εικόνες να λάβουν κίνηση και να γίνουν ταινίες. Και αν το ακούσεις προσεκτικά με ακουστικά τις καλοκαιρινές νύχτες, τότε στ’οκρίζομαι θα γίνει ολότελα δικό σου. Μα τις Άγιες τρομπέτες.
Palace. Ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια της χρονιάς. Αρχικά το αγαπημένο μου στο δίσκο. Θυμάμαι που το είχαν κυκλοφορήσει αρκετά πριν το άλμπουμ και πως την πρώτη μέρα το άκουσα γύρω στις οκτώ ώρες στο repeat. Αχόρταγα. Και ενθουσιασμένα.
Οι εικόνα που περιγράφει ο στίχος:

«Then when heaven has a line around the corner
We shouldn’t have to wait around and hope to get in
If we can carpenter a home in our heart right now
And carve a palace from within»

DoppelgängerΤο κομμάτι με την πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα. Περιγράφει μια εναλλακτική εκδοχή του εαυτού σου που γνωρίζει τα πάντα για σένα από την αρχή ως το τέλος. Μια εκδοχή που ενδεχομένως να λειτουργεί και σαν καθρέφτης του άσχημου εαυτού σου.

«If you’re quiet, you can hear the monster breathing…
Do you hear that gentle tapping?
My ugly creature’s freezing»

Hotel. Η ανάγκη να δραπετεύσεις. Οι αυταπάτες και η επιθυμία να αλλάξεις τον εαυτό σου προς το καλύτερο. Η μελωδία της κιθάρας στο τέλος να επαναλαμβάνεται. 

«In the hotel, I can’t remember how the past felt
I rent a blank room to stop living in my past self»

Intruders. Στιχουργικά θα μπορούσε να είναι εμπνευσμένο από το κομμάτι Doppelgänger και να λειτουργεί ως η συνέχειά του. Η έντονη εσωτερική διαμάχη και το ξέσπασμα. Η λογοτεχνική μαεστρία.

«Well, this is my house
So fuck your doubts and your cute battalion ‘cause I’m steady
And when my double scales the wall
I’ll know exactly where he’s landing and I’ll surprise him»

Director. Σίγουρα από τα πιο αγαπημένα του δίσκου. Στιχουργικές και μουσικές σφαλιάρες. Σε φάση, όταν πιάνεσαι απροετοίμαστος για να τις αντιμετωπίσεις. Το κομμάτι που αν ήταν ταινία, σίγουρα οι σκηνές της θα λάμβαναν χώρα στα παρασκήνια. Το κομμάτι που σου φωνάζει «ρε μαλάκα σύνελθε, εσύ είσαι ο σκηνοθέτης της ζωής σου».

«You say «lend me your eyes to evolve
From that actor I fight in the dark
Where I’m two twins I can’t tell apart!”
But you remember which is which
When the wrong man wins
You will hate who you are
’Til you overthrow who you’ve been»

Parade. Η φάση που τα’χεις κάνει όλα πουτάνα στη ζωή σου και γενικώς στη ζωή και των γύρω σου και παίρνεις την απόφαση να ξεκινήσεις από την αρχή. Ενδεχομένως να επανορθώσεις κιόλας. Και ύστερα… το γαμάτο ύστερα… Να έχεις μια υπέροχη δικαιολογία για να γιορτάσεις. (Κάπου εδώ συνειδητοποιώ ότι χρησιμοποιώ πολλά «και» αλλά στα παπάρια μου ❤ ).

 «And I can feel the difference when the day begins
Like all I know is, «This year will be the year we win.»
We smoke the paper from the banner from our past parades
And start again, before the memory of the mess we’ve made»

Surrender. Ένα κομμάτι προφανώς για τις υποχωρήσεις. Ειδικότερα:

«We’ll step inside a world far less demanding when we allow for something less commanding»

Refuge. Για όλους τους ανθρώπους που εκδιώχθηκαν (έμμεσα ή άμεσα) δια τη βίας από τα σπίτια τους. Για την αλληλεγγύη σε αυτούς τους ανθρώπους και σε κάθε ταλαιπωρημένο άνθρωπο αυτής της γης.

«Man, you’re already home and you don’t even know it
You have a room you can return to, and you’ll never outgrow it
See, you’re already home when you don’t know where to find it
It’s not our house that we remember
It’s a feeling outside it when everyone’s gone but we leave all the lights on anyway»

THE SONG: 
REVISITED. Για την υπέρταρτη μελωδία της κιθάρας και της τρομπέτας στην εισαγωγή. Για το ρυθμό των τυμπάνων και του ήχου των σκουπών πάνω στις μεμβράνες τους. Για το μαγικό πιάνο. Για τη μοναδική φωνή του Peter και τις εναλλαγές της στο κομμάτι. Για όλες τις μουσικές εναλλαγές στο κομμάτι. Για το σολάκι της κιθάρας στο τέλος που μιλάει στην ψυχή σου και σε στέλνει σε άλλο γαλαξία. Για την υπεροχή των στίχων και τη διάθεση που προκαλούν. Για όσες φορές επανεξέτασες κάποιο θέμα και ανακάλυψες πως ήσουν λάθος. Για όλες τις φορές που επισκέφτηκες ξανά κάποια μέρη, καταστάσεις και αναμνήσεις απλά και μόνο για να συμφιλιωθείς μαζί τους. Για αυτό το γαμημένο μούδιασμα που μπορεί να σου προκαλεί κάθε φορά, να σε κάνει να ανάβεις τσιγάρο και να λες: Θέλω να μπορώ, αλλά δεν μπορώ να θέλω και να μην μπορώ, επειδή αυτή μπορεί αλλά δεν θέλει.

«When some unfamiliar faces came to shop in our old house,
I didn’t bother trying to stop them until they emptied it out.
I was standing by the front door, stu.ng cash in a jar, taking payment for our failures…
…I only wanted to alarm you.» 

So when they asked me for directions, I sold them our map.
I sold our shovels and our .ashlights,
they took our du.el bag with a ton of room, but a broken strap.
The hungry patrons hit the graveyard, I lit a joint in the house,
where there was nothing but our mattress and the same soft shelter of sheets,
where nobody found us

I let them strip your mausoleum so nothing was left,
but they forgot to close the casket…
They sent you shivering to my doorstep.
Gently clawing at my window when I was less than awake,
I slid it up for you to slither through.
I heard you howling,

«Just take me!
Just take me to the rusty city we perfected,
that holy summer we first found!”

The place you’re stubbornly protecting is the only pretty thing that we own now,
and we can stay here to wither in your garden of eden,
but your fantasy’s a prison and you’re serving a sentence you can’t stop repeating.

Can you see the secret exit? The false wall in obsession?
You’ll only .t through the doorway when you relinquish your possessions.

So leave everything you’ve stolen that you can’t give back,
and don’t replace what you’ve been missing until you know what you’re lacking.
Leave everything you’ve borrowed and kept for yourself.

You can’t unbreak our broken leases holding on to broken pieces, so return them!
No guilt, no sorry speeches.»


Previously on #blogovision2014:
#03 – The Twilight Sad – Nobody Wants To Be Here And Nobody Wants To Leave
#04 – Mimicking Birds – EONS
#05 – Fink – Hard Believer
#06 – Have A Nice Life – The Unnatural World
#07 – Interpol – El Pintor
#08 – Elbow – The Take Off And Landing Of Everything
#09 – Wild Beasts – Present Tense
#10 – Wovenhand – Refractory Obdurate
#11 – Hauschka – Abandoned City
#12 – Cloud Boat – Model Of You
#13 – A Victim Of Society – Distractions
#14 – MONO – The Last Dawn
#15 – Ben Frost – Aurora
#16 – Caribou – Our Love
#17 – Thom Yorke – Tomorrow’s Modern Boxes
#18 – Virginia Wing – Measures of Joy
#19 – Röyksopp – The Inevitable End
#20 – Castanets – Decimation Blues

Advertisements

Written by triatetarta

19/12/2014 στις 19:14

Αναρτήθηκε στις music

Tagged with ,

αφήστε σχόλιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Alles Is Muziek / Όλα Είναι Μουσική

30 | Netherlands | Greece | s from salvation | music nerd | forest bathing | nature and curiosity |

Wirdicious .

Alpha Kappa.

Sadwoofer

Music is my everything!

To Gallows...

by Stakis

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

31mines25meres

Στιγμιότυπα απο την διαδρομή της 3ης πιο μισητής κυβέρνησης στον κόσμο_

Dimitrios Theodorou

archstories & more

ΔΙΣΚΟΠΑΘΕΙΑ

Ακούμε δίσκους και παθαίνουμε

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

All you need is love

love love love

Suburban Words

about life, pop culture & everything

souslescerisiers2

"Ένα ακόμη χαϊκού!/ ξανανθίζουν οι κερασιές/ όχι το πρόσωπό μου"

Αδέσποτος Σκύλος

Μπάτε σκύλοι αλέστε

Katabran's Blog

σκέψεις πάνω στα μεγάλα προσπεράσματα λεωφορείων... γιατί από τόσες ώρες εγκλεισμού μου χει μείνει εκείνο το φευγαλέο προφίλ...

In Freckles

Year III

The Late Blog

"It is never too late to be , what you might have been "

Τα Χαμένα Επεισόδια

Και πάμε στου κόσμου την πιο νευρικιά διαδρομή

Αρέσει σε %d bloggers: