τρία τέταρτα

#1 – Electric Litany – Enduring Days You Will Overcome

leave a comment »

electric litany
THE ALBUM:
ENDURING DAYS YOU WILL OVERCOME.
Η αναμονή για την κυκλοφορία του δίσκου, μεγάλη. Η προσμονή, ακόμα μεγαλύτερη. Και η δικαίωσή των προαναφερθέντων, ανακουφιστική σε ενθουσιώδη βαθμό. Και ένα συναίσθημα αγνής ευτυχίας όπως ενός παιδιού. Γιατί; Επειδή έτσι συμβαίνει όταν έχει να κάνει με την αγαπημένη σου μπάντα. Οι Electric Litany είναι η αγαπημένη μου μπάντα σε αυτόν τον πλανήτη και σε όλους τους πλανήτες. Από πότε; Από τότε που τους είδα live για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 2011. Ο γράφων (και όχι μόνο) τους θεωρεί μία από τις σημαντικότερες μπάντες της δεκαετίας που διανύουμε η οποία έχει πολλά να δώσει στη μουσική με το διαφορετικό τους στυλ. Αλλά επειδή εγώ είμαι ένας ασήμαντος τυπάκος, δες τι έχει να πει για το συγκρότημα ο παραγωγός του δίσκου τους, Alan Parsons:

 

Ο λόγος που κάθομαι και γράφω αυτές τις γραμμές στο κλείσιμο της χρονιάς για το δίσκο που άκουσα τις περισσότερες φορές φέτος (αν όχι κάθε μέρα από τότε που κυκλοφόρησε) είναι για να κάνω μια ανάλυση των όσων μου προσέφερε, ένα track-by-track μουσικό ταξίδι και σχολιασμό, ως ακροατής αλλά και ως μουσικός ταυτόχρονα (κιθαρίστας γαρ). Για να γράψω για όλα αυτά τα ανώτερα που σου προσφέρει η εμπνευσμένη μουσική.

Συγκεκριμένα η δική τους εμπνευσμένη μουσική στο δίσκο «enduring days you will overcome». Η μουσική που βγαίνει από την ψυχή τους και μπαίνει στη δική σου. Και μαζί με αυτήν, οι στίχοι, οι εικόνες και οι χιλιάδες διαφορετικές ιστορίες που μπορεί να θυμίζουν χιλιάδες διαφορετικά πράγματα σε χιλιάδες διαφορετικούς ανθρώπους.

Για όλα αυτά τα ανώτερα λοιπόν με βασικότερο την ανθρωπιά και το ήθος που χαρακτηρίζει το συγκρότημα και αυτό το καταλαβαίνουμε από την πολιτική τους στάση και άποψη, τις θαρραλέες δηλώσεις σε μια πραγματικά εφιαλτική και επικίνδυνη περίοδο για τη χώρα που ζούμε και όχι μόνο. Για τα ιδανικά της φιλίας μεταξύ των λαών που συμβολικά βλέπουμε στη σύνθεση της μπάντας και την ομορφιά της συλλογικής δημιουργίας.

Για την ευφυία των συνθέσεων, την ανορθόδοξη δομή των κομματιών που κρύβουν απρόσμενες εκπλήξεις, τις λεπτομέρειες του πειραματισμού, την αριστοτεχνική ενορχήστρωση και την ακριβή και ταιριαστή τοποθέτηση του κάθε οργάνου μέσα σε αυτήν. Για το ζεστό και με ποικιλία ήχο, το συνδυασμό ηλεκτρικών οργάνων με παραδοσιακά ακουστικά και τη χρήση διαφόρων πεταλιών κιθάρας για να μας στέλνει ο ήχος της στο διάστημα, στο γαλαξία ή ακόμα παραπέρα.

Για τα αντισυμβατικά τύμπανα του Richard. Για τα ονειρικά synths του Ben. Για τις φανταστικές μπασογραμμές του Alex. Για τις εμπνευσμένες, γεμάτες ζεστό reverb και delay, κιθάρες, τη γλυκύτητα του πιάνου, τις μελωδίες του σαντουριού και της κρητικής λύρας, τη μαεστρία και την εκφραστική φωνή του Αλέξανδρου.

Για το εκπληκτικό artwork του εξωφύλλου που μου φέρνει στο μυαλό το στίχο «nothing ever ends».

Για τον έρωτα που φεύγει και επιστρέφει. Για τον έρωτα που είναι πανταχού παρών σε όλη τη διάρκεια του δίσκου. Για τον απόλυτο και πραγματικό έρωτα. Για τον έρωτα που απελευθερώνει τον άνθρωπο και ως γνωστόν, ένας ελεύθερος άνθρωπος είναι ένας σκεπτόμενος άνθρωπος.

Για τους λακωνικούς στίχους που περιέχουν λέξεις εννοιολογικής βαρύτητας μεγατόνων.

THE SONGS:
Η πρώτες ζεστές νότες του Intro να φτιάχνουν, με τις γεμάτες reverb κιθάρες, την ατμόσφαιρα στο δωμάτιο και γενικότερα στο χώρο για το «τελετουργικό» που ακολουθεί. Η κατανυκτική ησυχία που επιβάλλει το ύφος και όλη η προσοχή στραμμένη προς τα λόγια που ακολουθούν:

«So we approach you like we should
and yet, we shall leave before the end
and so we were baptised by no name
and yet we will never be afraid
You don’t need no prayers
and now we will never be afraid»

Με άμεση ροή μπαίνει το ρυθμικό Silence. Ένα κομμάτι με συνεχείς εναλλαγές που, ωστόσο, σε κρατούν σε εγρήγορση για το τελικό ξέσπασμα κάπου στο 2:53 όπου θέλεις να τραγουδήσεις δυνατά μαζί του με όλη σου την ψυχή. Οι κιθάρες στο 1:57, τα γυρίσματα του μπάσου, το υπέροχο πιάνο, τα synths, το επιβλητικό vocoder, οι διαφορετικοί ρυθμοί στα τύμπανα. Η απάθεια που μετατρέπεται σε σιωπή. Η σιωπή που γίνεται το καύσιμο της οργής ενάντια στη συνενοχή όλων αυτών που ανέχονται τον υποβιβασμό της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας.

Your silence makes me Ill
«Death comes up like a flower
and I have been dancing with him
since every hour»

Τα ηλεκτρονικά τύμπανα που ανοίγουν το πανέμορφο Hold fast to dreams. Η γλυκιά γεύση που σου αφήνει ο ήχος των οργάνων στα κουπλέ, η έντασή τους όταν μπαίνει το ονειρικό ρεφρέν. Η αναγκαιότητα να μην παρατήσουμε τα όνειρά μας στην πιο εφιαλτική εποχή, να μην ξεχάσουμε ποιοι είμαστε και γίνουμε ένα με το κτήνος. Να αλλάξουμε από τα θεμέλια μια κοινωνία που μπορεί και δίνει τα πάντα, σε όσους αποδεικνύουν ότι δεν τα αξίζουν.

«Fear lights the way, it shoudn’t 
Thoughts light the way beside you»

Το ταξίδι μέσα από ανατολίτικες μελωδίες στο The soul remembers everything. Ο ήχος από το σαντούρι και την κρητική λύρα να κατέχουν τον κύριο ρόλο της σύνθεσης και να χρωματίζουν το κομμάτι. Ο γκρουβάτος ρυθμός των τυμπάνων να σε παρασέρνει μεθυστικά. Η φιλοσοφική αναζήτηση της ύπαρξης της ψυχής. Η επιβεβαίωση της ύπαρξης μέσα από την εμπειρία της ζωντανής εμφάνισης της μπάντας σε συναυλία. Ο άνεμος που με έκλεψε από εκεί και με πήγε κάπου αλλού:

«My only Love to have you hear I pray
won’t you feel the same
The wind carried me away
and I don’t understand»

Οι αβάσταχτες καλοκαιρινές νύχτες στο κομμάτι Vanished που φλερτάρει με τα blues. Για εκείνο το καλοκαίρι που εξαφανίστηκες και για όλα τα χαμένα καλοκαίρια που υποσχέθηκες πως θα μου επιστρέψεις. Για όλα τα τραγούδια που πλέον μοιάζουν να γράφτηκαν για εκείνη. Για τις κιθάρες και την αρμονία στο πιάνο που τσακίζουν ακόμα και τις πιο αναίσθητες ψυχές. Για όλα αυτά που θα συνεχίσω να αναρωτιέμαι και ξέρω πως δεν θα λάβω ποτέ απάντηση.

«My darling you’ve absolutely fucked me
You want me in ways I do not know»

(ξεκινάει το Name)
HOW ανατριχίλα COULD μούδιασμα YOU κόμπος στο στομάχι FORGET αργή κατάποση MY NAME? σκουπιδάκι στο μάτι. (Αρνούμαι να περιγράψω περαιτέρω)

«The sky turns blue for Us all
And you may laugh at your pain
Some may rise and some they don’t
Their hearts give up but not their soul!
Take my hand once again
The Sea may rise till the end
I knew Sun and Moon by name
So you may laugh…»

Το διαστημικό ταξίδι ανάμεσα σε γαλαξίες και νεφελώματα στον ήχο του Enduring days you will overcome. Η ατελείωτη οδύνη που σου επιβάλλεται να υποφέρεις. Η αυξημένη βαρύτητα μεταφορικά, η διαταραγμένη ψυχολογία και οι σκοτούρες που σε επιβραδύνουν κυριολεκτικά. Η ανθρώπινη αλληλεγγύη και το μήνυμα πως όλα τα ανυπόφορα, θα τα ξεπεράσεις.

«Don’t you say you don’t»
«Please don’t leave»

Το όνειρο του αύριο που φέρνει το In the morning με το γκρουβάτο ρυθμό του, τις απρόσμενες εναλλαγές και τη μαεστρία της ενορχήστρωσης στον επίλογο. Και κάποτε θα ξημερώσει. Και στο κατώφλι της νέας ημέρας εσύ βρίσκεσαι πλάι μου και εγώ κλέβω λίγο από το φως σου. Αυτή η γαμημένη επιθυμία.

«In the morning I’ll be with you
and you are mine
You’re away now in a country
that I could die»

«I have the moan of doves and the Feather of Ecstasy«. Δεν χρειάζονται συστάσεις για το κομμάτι που κυκλοφόρησε αρκετά πριν το δίσκο και δημιούρησε ΠΑ-ΝΙ-ΚΟ. Η μοναδική του ένταση που ανυψώνει την ψυχή στο μέγιστο και προσφέρει μια πρωτόγνωρη ευφορία. Δυνατός ρυθμός και επαναστατικοί στίχοι. Θα μπορούσε να είναι το soundtrack στη γιορτή της νίκης όλων των αγώνων υπέρ του Ανθρώπου.

«Dream among the hearts
of those who have no nation
Burn down the flags
that fill you with deception»

Ο γρήγορος ρυθμός των τυμπάνων και το μπάσο που καλπάζει. Τα πειραματικά κιθαριστικά «noises» μέσα από delays, holds, time-shifts και loopers. Η μελωδία που ξεκινάει η κιθάρα στο 1:37. Το σπάσιμο και η κάβλα στα τελευταία δευτερόλεπτα του κομματιού Empty Sea.

«You move towards
The Empty Sea
You came across
The real Me»

Η σαγηνευτική εισαγωγή με τα ασύμμετρα τύμπανα να σε βάζουν σε ένα διαφορετικό ρυθμό. Τα ευφάνταστα και εμπνευσμένα γυρίσματα του μπάσου. Τα slides της κιθάρας. Τα synths να φτιάχνουν την πιο ιδανική ατμόσφαιρα. You make me feel. Αυτή η ικανότητά σου. Ξέρεις εσύ.

«You make me feel like I am home again
You make me real and then I’m lost again»

Ο πικρός επίλογος, ο στερνός αποχαιρετισμός ενός σκέτου «αντίο». Το ιερό πιάνο και οι Άγιες τρομπέτες του Farewell (to setting flowers). Η εσωτερικότητα των σκέψεων και συναισθημάτων που δεν εκδηλώθηκαν ποτέ και η μετάνοια. Η μάταιη επιμονή και η αναπάντητη ικανοποίηση αυτών που εκφράστηκαν και αγνοήθηκαν. Όλα αυτά που μια μέρα θα μας λείψουν αλλά τότε θα είναι αργά.

«One day you will call me and I’ll be gone
Someday you will call me and I’ll be gone»



my #blogovision2014 top20
#1 – Electric Litany – Enduring Days You Will Overcome
#2 – The Antlers – Familiars
#3 – The Twilight Sad – Nobody Wants To Be Here And Nobody Wants To Leave
#4 – Mimicking Birds – EONS
#5 – Fink – Hard Believer
#6 – Have A Nice Life – The Unnatural World
#7 – Interpol – El Pintor
#8 – Elbow – The Take Off And Landing Of Everything
#9 – Wild Beasts – Present Tense
#10 – Wovenhand – Refractory Obdurate
#11 – Hauschka – Abandoned City
#12 – Cloud Boat – Model Of You
#13 – A Victim Of Society – Distractions
#14 – MONO – The Last Dawn
#15 – Ben Frost – Aurora
#16 – Caribou – Our Love
#17 – Thom Yorke – Tomorrow’s Modern Boxes
#18 – Virginia Wing – Measures of Joy
#19 – Röyksopp – The Inevitable End
#20 – Castanets – Decimation Blues

Advertisements

Written by triatetarta

20/12/2014 στις 19:41

Αναρτήθηκε στις music

Tagged with ,

αφήστε σχόλιο

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Alles Is Muziek / Όλα Είναι Μουσική

30 | Netherlands | Greece | s from salvation | music nerd | forest bathing | nature and curiosity |

Wirdicious .

Alpha Kappa.

Sadwoofer

Music is my everything!

To Gallows...

by Stakis

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

31mines25meres

Στιγμιότυπα απο την διαδρομή της 3ης πιο μισητής κυβέρνησης στον κόσμο_

Dimitrios Theodorou

archstories & more

ΔΙΣΚΟΠΑΘΕΙΑ

Ακούμε δίσκους και παθαίνουμε

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

All you need is love

love love love

Suburban Words

about life, pop culture & everything

souslescerisiers2

"Ένα ακόμη χαϊκού!/ ξανανθίζουν οι κερασιές/ όχι το πρόσωπό μου"

Αδέσποτος Σκύλος

Μπάτε σκύλοι αλέστε

Katabran's Blog

σκέψεις πάνω στα μεγάλα προσπεράσματα λεωφορείων... γιατί από τόσες ώρες εγκλεισμού μου χει μείνει εκείνο το φευγαλέο προφίλ...

In Freckles

Year III

The Late Blog

"It is never too late to be , what you might have been "

Τα Χαμένα Επεισόδια

Και πάμε στου κόσμου την πιο νευρικιά διαδρομή

Αρέσει σε %d bloggers: