τρία τέταρτα

Archive for the ‘music’ Category

ένα: ο μόνος πόνος είναι ο πόνος

leave a comment »

nb64002

Μαυρίλα.
Ερήμωση.
Απομόνωση.
Θλίψη.
Αποξένωση.
Θάνατος.
Ύφεση.
Πόλεμος.
Φτώχεια.
2015.
Κέρδος.
Εξαθλίωση.
Πολυεθνικές.
Ευρώπη.
Κακός μπάτσος.
Πρόσφυγες.
Μπάτσοι.
Ξύλο.
Πόνος.
Φυλακές.
Βασανιστήρια.
Παιδιά.
Νεκρά.
Παραλία.
Αμερική.
Καλός μπάτσος.
Βία.
Πέλαγος.
Νεκροταφείο.
Δουλειά.
Σκλαβιά.
Εκμετάλλευση.
Ισότητα.
Αυταπάτη.
Δικαιοσύνη.
Νεκρή.
Πόνος.
Πολιτικοί.
Απατεώνες.
Φασίστες.
Κεφάλαιο.
Θρησκεία.
Σατανάδες.
Παπάδες.
Εκκλησία.
Καταπίεση.
Χειραγώγηση.
Εξουσία.
Ενέργεια.
Σκλαβιά.
Πέτρος.
Ζωγράφος.
Μικρή.
Χαρά.
Συμφέροντα.
Ύφεση.
Χειραγώγηση.
Ένστικτο.
Ελευθερία.
Έρωτας.
Λεφτά.
Φιλία.
Λεφτά.
Μουσική.
Χειραγώγηση.
Παγκόσμια.
Δικτατορία.
Πόνος.
Πόνος.
Πόνος.

Καλώς ήρθες στο προαύλιο της κόλασης.

Written by triatetarta

20/12/2015 at 10:59

Αναρτήθηκε στις blogovision, blogovision2015, music

δύο: νους ποιητικός και πρωτομάρτυρας

2 Σχόλια

Nicolas-Bruno-Dream-Photo-2

Νους ποιητικός.

1. [σ. 125] Όπως εις άπασαν την φύσιν υπάρχει αφ’ ενός μεν η ύλη εις έκαστον γένος όντων (και τούτο είναι ό,τι είναι δυνάμει πάντα ταύτα τα όντα), αφ’ ετέρου δε το αίτιον και το ποιούν, διότι πάντα ποιεί (η αιτία), οποίαν σχέσιν η τέχνη έχει προς την ύλην ούτω πρέπει αναγκαίως να υπάρχωσιν εν τη ψυχή αι δύο αυταί διαφοραί. Και τοιούτος είναι ο νους, διότι αφ’ ενός μεν γίνεται πάντα τα πράγματα, αφ’ ετέρου δε ποιεί πάντα ως έξις (ικανότης) τοιαύτη, οποία είναι το φως. Διότι και το φως τρόπον τινά τα δυνάμει όντα χρώματα ποιεί ενεργεία χρώματα. Και ούτος ο νους είναι χωριστός και απαθής και αμιγής (με άλλο) και κατά την ουσίαν του είναι ενέργεια

2. Διότι πάντοτε το ποιούν είναι ανώτερον του πάσχοντος και η αρχή (το αίτιον) είναι ανωτέρα της ύλης. Η εν ενεργεία [σ. 126] γνώσις είναι το αυτό με το αντικείμενον της (το επιστητόν). Αλλ’ η κατά δύναμιν επιστήμη είναι μεν χρονικώς προτέρα εν τω ατόμω. Απολύτως όμως θεωρούμενη δεν είναι προτέρα χρονικώς. Δεν είναι όμως τοιούτος ο νους ώστε άλλοτε μεν νοεί, άλλοτε δε δεν νοεί. Μόνον όταν χωρισθή ο νους, τότε μόνον είναι όντως ό,τι είναι, και ούτος μόνος είναι αθάνατος και αιώνιος. Δεν ενθυμούμεθα δε αυτόν, διότι ούτος είναι απαθής. Ο παθητικός όμως νους είναι φθαρτός και άνευ τούτου ουδεμία υπάρχει. νόησις.

Αυτά πάνω-κάτω αντιλήφθηκε ο Αριστοτέλης πριν 2,5 χιλιάδες χρόνια τα οποία αποτύπωσε στο έργο του περί ψυχής. Αλλά τι δουλειά έχει ο Αριστοτέλης με τη blogovision και ειδικότερα με το δίσκο του #2 ρε παιδιά; Έχει και μάλιστα άμεση όπως θα δούμε. Ο νους ποιητικός στην αγγλική γλώσσα μεταφράζεται ως active intellect ή αλλιώς agent intellect.

Πρωτομάρτυρας. 

The agent intellect τώρα, είναι ο φετινός δίσκος των Protomartyr, τίτλος άμεσα επηρεασμένος (και στιχουργικά) από τη φιλοσοφία περί ψυχής και ρωτώ: είναι τούτος ο δίσκος ο πιο δυνατός πωρωτικός κιθαριστικός δίσκος της χρονιάς; ΕΙΝΑΙ. Γιατί όμως είναι; Αυτό το album χαρακτηρίζεται αρχικά από την ευθύτητα και ειλικρίνεια των μελών της μπάντας ως προς τη δημιουργία των συνθέσεων του δίσκου. Δεν προσπαθούν να πουλήσουν παραμύθια, δηθενιές, ντεμέκ ευαισθησίες και λοιπές πίπες για να γίνουν αρεστοί. Και αυτό είναι το βασικό feeling που σου δημιουργεί ο δίσκος. Η ενέργεια και ο αυθορμητισμός της νιότης, η ελευθερία της έκφρασης, η μουσική που ωθεί ψυχή και σώμα στο χορό, στο χτύπημα. Ωστόσο συμβαίνει το εξής υπέροχο παράδοξο: ενώ τα τραγούδια είναι καλά δομημένα και δουλεμένα, το τελικό αποτέλεσμα ακούγεται σαν μια λαιβ ηχογράφηση της μέγιστης έμπνευσης, αν με πιάνετε. Είναι ο πιο έξυπνος δυνατός δίσκος της χρονιάς. Είναι ο πιο post-punk-noise-punk-rock δίσκος του 2015 που σε κάνει να λες «όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω Joe Casey». Ο frontman της μπάντας, πραγματικά παλικάρι, anti-star με μια φωνάρα που σε φάσεις σου θυμίζει κάτι από Mark E. Smith, άλλοτε σου φέρνει στο νου τη χροιά του θεού Nick Cave, χωρίς ωστόσο να χάνει την προσωπικότητα και ταυτότητα του. Συνοψίζοντας, το agent intellect είναι ένα album που αφήνει ισχυρό αποτύπωμα στη χρονιά που μας αποχαιρετά και το οποίο θα κουβαλάμε στις μουσικές μας μπαγκαζιέρες για καιρό ακόμα.

 

Written by triatetarta

19/12/2015 at 11:51

Αναρτήθηκε στις blogovision, blogovision2015, music

τρία: οι ζωές των άλλων

leave a comment »

bramosia

 

Όταν το φολκ ροκ συνάντησε την εναλλακτική του πλευρά και εμπλούτισε το ύφος του με αρτίστικα στοιχεία, δημιουργήθηκε ο δίσκος Rituals. Τον ήχο του απαρτίζουν μια ποικιλία πνευστών, έγχορδων και κρουστών ενορχηστρωμένα με μαεστρία ενώ η φωνή του Jesse Tabish φαίνεται να έχει «σχεδιαστεί» για να πατήσει άρτια πάνω στη μουσική. Για τους Other Lives δεν χρειάζεται να πούμε πολλά μιας και η τέχνη τους τα υπερβαίνει με μεγάλη ευκολία. Αυτός εδώ ο δίσκος ξεχειλίζει ποιότητα, έμπνευση και ταλέντο. Αφήνω δυο-τρία κομμάτια και κάντε ό,τι σας φωτίσει ο browser και το παντοδύναμο ποντίκι σας:

«Until it founds you, the ever slow-burn of many years behind you
Minutes before you reconcile.
I don’t care too much for mourning the dead
We can find another, be happy again
We can find a easy way out, we can find an exit out.»

«I see this fairweather turning to black
I hear your voices calling us back
Don’t want my innocence to be undone
To become one»

 

 

 

Written by triatetarta

18/12/2015 at 12:42

Αναρτήθηκε στις blogovision, blogovision2015, music

τέσσερα: the voice of the eclipse

leave a comment »

mokeheadsmal

 

Το κορίτσι επέστρεψε μετά από δύο χρόνια. Διαφορετική αλλά το ίδιο σκοτεινή για να μας πει για το απύθμενο σκοτάδι, το ανεξάντλητο κενό και ότι μεσ’την άβυσσο δεν χτίζουν τον παράδεισο. Η φωνή της έκλειψης όπως τη χαρακτηρίζω στον τίτλο, μιας και αυτό είναι το πρωταρχικό feeling που προκύπτει στην πρώτη ακρόαση του φετινού της δίσκου Abyss. Η Chelsea Wolfe είναι ένα παράξενο κορίτσι, που τον ατελείωτο και αβάσταχτο πόνο της μετατρέπει σε μουσική μέσω του ταλέντου της. Μην περιμένεις ίχνος αισιοδοξίας ή χαράς σε αυτό το δίσκο και όταν λέω ίχνος εννοώ ούτε καν milisecond σε ματζόρε κλίμακα. Δεν θα χαρακτηρίσω «gothic» τον ήχο της μιας και θεωρώ ότι η Chelsea έχει κάνει κάτι άλλο με τη μουσική της και ξεφεύγει από τον αυστηρό ορισμό του. Μέχρι και η αισθητική της είναι κάτι άλλο το οποίο μάλλον θα πρέπει να κληθούμε να βαφτίσουμε εκ νέου σε κάποια φάση. Το album περιέχει έντεκα κομμάτια. Το κάθε κομμάτι έχει κάτι ξεχωριστό να επιδείξει με τις λεπτομέρειες και τις εναλλαγές να κάνουν τη διαφορά. Οι συνθέσεις είναι προσεγμένες και το αυτί δεν κουράζεται κατά τη διάρκεια της ακρόασης. Το κορίτσι λιάζεται στο λυκοφώς και μαρτυράει ότι ο φόβος είναι μια παραίσθηση. Σηκώνεται να παλέψει με το σκοτεινό θηρίο μόνο και μόνο για να αποδείξει ότι είναι φτιαγμένο από χαρτί. Κι όταν φτάνει στο σημείο να σου δώσει την εικόνα του χάρτινου τέρατος, τότε εύκολα το σκοτάδι μετατρέπεται σε φως, το θρίλερ γίνεται κωμωδία και οι κραυγές τρόμου εύκολα γίνονται τρανταχτά γέλια. Διότι μετά την πτώση μόνο ένας δρόμος υπάρχει και αυτός είναι προς τα πάνω.

a dead sun, a pale glow upon the walls i feign to know we bear no fruit, no flowers, no life and we get sick but never die become an echo resounding «let go»

 

Written by triatetarta

17/12/2015 at 11:26

Αναρτήθηκε στις blogovision, blogovision2015, music

πέντε: sing your song, sing out for me

with one comment

Screen-Shot-2015-09-11-at-11.13.14-AM

 

Δεν το περίμενες αυτό έτσι; Να σου πω, ούτε κι εγώ το περίμενα πως η πεντάδα μου θα συμπεριλάμβανε το Angels & Ghosts. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή ωστόσο. Δεν με λες και ΤΟΝ ΦΑΝΑΤΙΚΟ οπαδό των Depeche Mode και κατ’επέκταση του Dave Gahan. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μου αρέσουν κιόλας, μην τρελαθούμε. Που το πάω τώρα. Θέλω να πω πως αυτός ο δίσκος βρίσκεται εδώ που βρίσκεται επειδή είναι ΑΥΤΟΣ Ο ΔΙΣΚΟΣ και όχι επειδή συμμετέχει ένας σταρ. Οι Soulsavers από την άλλη, μου άρεσαν ανέκαθεν και μου άρεσαν πολύ. Κυρίως για το συνδυασμό που πετυχαίνουν αναμειγνύοντας electronica με blues στην πιο ροκ έκφανση τους. Σκέψου μόνο πόσο αξεπέραστη κομματάρα είναι το paper money, πίσω στο 2007, με το θεό Mark Lanegan στη φωνή. Στο παρόν τώρα, 2015, ο δίσκος έχει λιώσει στα repeat και δεν υπάρχει ούτε ένα κομμάτι να κάνω skip καθώς παίζει. Ο δίσκος ακούγεται και μοναχικά και με παρέα ή με «καλή» παρέα, σας το λέω εγγυημένα 😛 . Το shine που ανοίγει το δίσκο έχει ένα παράξενο slow-groove μια μίξη trip hop με blues έτσι χονδρικά και σε βάζει με τη μία στη φάση. You owe me και γεμίζει το πρώτο ποτήρι μπέρμπον. Ο στίχος «You gave me hope / All that i can be / I’m easy to hold but so hard to please». Το αργό κιθαριστικό tempted το οποίο ταιριάζει γάντι με τη φωνή του Gahan. Το πιάνο και ο προβληματισμός σε μουσική/φωνή/στίχο στο one thing: «Don’t say nothing / Just lay down next to me / We can watch those tasteless shows on our TV / It’s a different world today / No one seems to care much anyway / Don’t listen to what they say / They don’t know what they’re fighting for». Η σκοτεινή εφιαλτική «μπαλάντα» don’t cry  και ο αφελής εφησυχασμός στο στίχο. Ο πόνος μεγατόνων στο lately και το -έχω-χάσει-το-μέτρημα-των-μπέρμπον-που-έχω-πιει-κομμάτι που θα μπορούσε να σταθεί και σαν soundtrack τραγικής σκηνής σε κάποια ταινία με πρωταγωνιστή τον Bill Murray: «Lately i don’t hear so much / My mind just keeps on racing all the time / Lately i don’t see so well / My conscience is beginning to unwind».  Η απόγνωση μέσα στο βαθύ blues του the last time και το γύρισμα στην υπόσχεση «This will be my last time / Scratching and tapping my troubles away». Το my sun που κλείνει το δίσκο με μια πινελιά αισιοδοξίας και ο στίχος «I feel your sorrow, i feel your pain / Behind the darkest clouds the sun always shines again».
Σε γενικές γραμμές έχω συνδυάσει τους περισσότερους στίχους με την κατάσταση και φάση που βρίσκεται η ανθρωπότητα σε αυτό το σημείο (2015), με την θλίψη να κερδίζει, την παραίτηση να μεσουρανεί και τον πάτο να μην έχει πάτο. Για το τέλος άφησα την υπερκομματάρα all of this and nothing που είναι αναμφίβολα ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχουν γραφτεί για φέτος παγκοσμίως. Εμπνευσμένο, με μια παράξενη δυναμική, καρφώνεται στο μυαλό σου από τα πρώτα δευτερόλεπτα της πρώτης ακρόασης ενώ δεν-ξέρω-κι-εγώ-για-πόσο-καιρό ακόμα θα στριφογυρνάει στη σκέψη ο γεμάτος μέχρι σκασμού στίχος «sing your song, sing out for me», διότι εδώ βρίσκεται όλη η ουσία: δεν αρκεί να εκφράζεις κάτι, αν δεν το εκφράζεις από την ψυχή σου.

 

Written by triatetarta

16/12/2015 at 13:25

Αναρτήθηκε στις blogovision, blogovision2015, music

έξι: ιωάννα, μαρία, ιοκάστη, ζοζεφίνα…

leave a comment »

Nicolas-Bruno-11

 

Λίγο πριν περάσουμε στο πραγματικά ενδιαφέρον μέρος της blogovision και άρα στην υπέρτατη 5άδα της χρονιάς, δηλαδή δίσκους οι οποίοι θα έμπαιναν άνετα και στα τοπ της δεκαετίας, για το #6 έχω επιλέξει μια μπάντα από το Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας που εκπροσωπεί ένα από τα πιο σημαντικά και αγαπημένα είδη μουσικής. Το post-punk φυσικά. Ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά σε μουσικά sites και reviews, οι «μουσικοπατερούληδες» δεν έγραψαν και τα καλύτερα λόγια για αυτό το δίσκο. Στα παπάρια μας φυσικά μιας και εδώ μιλάμε για ένα πραγματικά γαμάτο post-punk άλμπουμ. Οι «μουσικοπατερούληδες» των γνωστών sites μπορούν να συνεχίσουν να κάνουν καλά αυτό που ξέρουν: να τα παίρνουν από «καλλιτέχνες» και «εταιρίες» για να βγάζουν τα «ουαου» «ΑΛΜΠΟΥΜ» της «ΧΡΟΝΙΑΣ» που φυσικά μια ακρόαση τους και μόνο σου προκαλεί εμετό από τα αυτιά. Παράδειγμα το φετινό και καλα «αναγέννησιακο-χιπ-χοπ-ραπ» άλμπουμ που προωθούν. ΕΛΕΟΣ. Μόνο πληρωμένο θα μπορούσε να φτάσει στο τοπ, για να ξηγιόμαστε.
Που λες, οι Girls Names αποτελούν πλέον μια από τις πιο αγαπημένες μου μπάντες, ο φετινός τους δίσκος λέγεται arms around a vision (γαμάτος τίτλος) όπου σε αντίθεση με τους περισσότερους, μου άρεσε πιο πολύ από τον προηγούμενο. Τι να κάνουμε, βίτσια είναι αυτά <3. Ωστόσο, δώστου μια ευκαιρία ρε φίλος αναγνώστης και συνακροατής. Δηλαδή τι να πω; Για το συναυλιακό του στυλ; Τα περισσότερα κομμάτια είναι σαν να γράφτηκαν για να παιχτούν λάιβ και ο λαός από κάτω να τα σπάει από την πώρωση και καύλα. Πως να σου αναλύσω τώρα για το πόσο κομματάρα είναι το εναρκτήριο Reticence όπου η εισαγωγή του σε προδιαθέτει για άλλο και έπειτα μόλις μπει στο ψητό σε στέλνει αλλού; Ε ΠΩΣ;
Όχι δηλαδή άκου:

 

Βέβαια, Η ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ έχει τοποθετηθεί στο κλείσιμο του δίσκου και δεν είναι άλλη από το αφενός σκοτεινό, αφετέρου λαμπρό I was you. Ένα κομμάτι που σε δένει με όλα τα άσχημα της χρονιάς με παράξενο τρόπο και που οι στίχοι τους γεννούν τον τίτλο του δίσκου. I was you, κάθε φορά που το κράτος ασκούσε βία πάνω σου. I was you, κάθε φορά που πνιγόσουν στα νερά του Αιγαίου. I was you, κάθε φορά που δεν σε έπαιρνε ο ύπνος από το άγχος και τη φρίκη των γεγονότων. I was you, κάθε φορά που μοναχικά πάλευες ενάντια σε αυτούς που την κοινωνική αδικία έχουν αναγάγει σε καθημερινή συνήθεια.
I was you, κάθε φορά που σήκωνες κεφάλι και έλεγες #ΟΧΙ. I was you, κάθε φορά που άνοιγες τα χέρια κι αγκάλιαζες το όραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης. I was you and you were me.

Written by triatetarta

15/12/2015 at 10:41

Αναρτήθηκε στις blogovision, blogovision2015, music

επτά: άσσοι και εξάρες

leave a comment »

elliotsmal

 

Οι Low είναι μπαντάρα, το γνωρίζουμε χρόνια τώρα. Με το φετινό τους Ones & Sixes δεν θα μπορούσαν φυσικά να παρεκκλίνουν της ποιοτικής τους προσφοράς στη μουσική γι’αυτό άλλωστε βρίσκονται στο top10 μου. Ας μη γελιόμαστε ωστόσο, το slowcore των Low δεν είναι για πολλούς. Κυρίως δεν είναι για τους πανηγυρτζήδες-διασκεδαστές της φάσης, ξέρεις αυτούς που θα ζητήσουν από τον DJ σε ένα μπαρ κάτι «ανεβαστικό», κάτι «χαρούμενο», κάτι «να-διασκεδάσουμε-να-ξεχαστούμε-μωρέ». Αυτός ο δίσκος κάθε άλλο παρά το αντίθετο θα σου προκαλέσει. Θα μπει μέσα σου και θα σου ταράξει το είναι, θα ψάξει τους κρυφούς σου φόβους και θα τους βγάλει από τη ντουλάπα. Τόσο απλά. Τα κομμάτια είναι όλα ένα κι ένα, δηλαδή δύσκολα ξεχωρίζεις κάποιο για αγαπημένο αλλά και να ξεχωρίσεις έπειτα τα βάζεις με τον εαυτό σου όταν ξανακούς το άλμπουμ διότι ρε-μαλάκα-και-αυτό-το-κομμάτι-γαμάει-αλλά-και-αυτό-και-εκείνο-και-ααααααα. Τώρα αν δεν μπορείς να με καταλάβεις θα στο πω αλλιώς: Σε εθίζει όπως εθίζουν οι καραμέλες χάριμπο, τα πακοτίνια, τα πιτσίνια και πάει λέγοντας. Ξέρεις εσύ.

«I can’t explain
The slowing of my brain
The underlying vein
That flows right into you
Trace of oil and shell
Penetrate the well
Time to be so thrilled
It flows right into you
Right through the tomb
Below what’s new
Right into you

It flows right into you
Right through the tomb
Below what’s new
Right into you»

 

Written by triatetarta

14/12/2015 at 10:41

Αναρτήθηκε στις blogovision, blogovision2015, music

Alles Is Muziek / Όλα Είναι Μουσική

30 | Netherlands | Greece | s from salvation | music nerd | forest bathing | nature and curiosity |

Wirdicious .

Alpha Kappa.

Sadwoofer

Music is my everything!

To Gallows...

by Stakis

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

31mines25meres

Στιγμιότυπα απο την διαδρομή της 3ης πιο μισητής κυβέρνησης στον κόσμο_

Dimitrios Theodorou

archstories & more

ΔΙΣΚΟΠΑΘΕΙΑ

Ακούμε δίσκους και παθαίνουμε

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

All you need is love

love love love

Suburban Words

about life, pop culture & everything

souslescerisiers2

"Ένα ακόμη χαϊκού!/ ξανανθίζουν οι κερασιές/ όχι το πρόσωπό μου"

Αδέσποτος Σκύλος

Μπάτε σκύλοι αλέστε

Katabran's Blog

σκέψεις πάνω στα μεγάλα προσπεράσματα λεωφορείων... γιατί από τόσες ώρες εγκλεισμού μου χει μείνει εκείνο το φευγαλέο προφίλ...

In Freckles

Year III

The Late Blog

"It is never too late to be , what you might have been "

Αρέσει σε %d bloggers: