τρία τέταρτα

οκτώ: darkness descends

leave a comment »

bruno-e1443210800321

Η έντονη αντίθεση των ακραίων παραμορφωμένων κιθάρων με πιο καθαρές και μελωδικές. Τα blastbeats στα τύμπανα να πυροβολούν ακατάπαυστα και μανιασμένα. Η φωνή σαν ξυράφι να πετσοκόβει ερμηνεύοντας τη μαυρίλα και ψυχρότητα των στίχων. Το σκοτάδι που απλώνεται. Η γαμάτη ατμόσφαιρα που δημιουργείται όταν το black metal συναντάει το post-rock. Το αριστοτεχνικό πάντρεμα διαφορετικών μουσικών ειδών. Η καύλα της ακρόασης με ακουστικά στις δύο τα ξημερώματα. Οι εκπληκτικά απότομες εναλλαγές μέσα σε κομμάτια που φτάνουν τα δέκα λεπτά το καθένα. Η μπάντα που θα μας απασχολήσει πολύ τη δεκαετία που διανύουμε. Οι Deafheaven, το New Bermuda.

 

Written by triatetarta

13/12/2015 at 18:11

Αναρτήθηκε στις blogovision, blogovision2015, music

εννέα: με την πλάτη στη φωτιά

leave a comment »

Sleep-2_2881591k

Δείξε μας τη φωτιά στις σελίδες μια εφημερίδας. Δείξε μας τη φωτιά στην οθόνη μιας τηλεόρασης. Δείξε μας τη φωτιά στο δρόμο από το μπαλκόνι του ενάτου ορόφου. Δείξε μας γιατί μας αρέσει να βλέπουμε, να κοιτάμε εκ του ασφαλούς και να κρίνουμε σαν θεοί, να αραδιάζουμε τόνους λέξεων και παγερών αναλύσεων και εν τέλει να καταδικάζουμε αυτό που δεν καίει τη δική μας πλάτη. Δείξε μας τη φωτιά διότι το δικό μας μπλα-μπλα λειτουργεί πυροσβεστικά γιατί εμείς πάντα ξέρουμε.
Λοιπόν φίλε αναγνώστη και ακροατή, δώσε βάση: Οι Zelienople είναι μια μπάντα από το Σικάγο και ο ήχος της είναι μια μίξη ambient-drone-postrock με μπόλικο πειραματισμό και ψυχεδελικά στοιχεία. Ο φετινός τους δίσκος λέγεται show us the fire και είναι ένα μουσικό διαμαντάκι που φυσικά πρέπει να ακούσεις αν εμπιστεύεσαι το γούστο μου. Χωρίς πολλά πολλά η μπάντα σε βάζει με τη μία σε ένα σκοτεινό κλίμα απόγνωσης και εσωτερικότητας που στην αρχή μπορεί να σε ξενίζει αλλά όσο παίζει η μουσική τόσο περισσότερο σε εθίζει. Το άλμπουμ ακούγεται άνετα από την αρχή ως το τέλος χωρίς να προσπεράσεις κάποιο κομμάτι και ενδείκνυται για μεταμεσονύκτιες ακροάσεις με τη συνοδεία ζεστού μπέρμπον. Προσωπικό αγαπημένο είναι το κομμάτι που κλείνει το δίσκο και έχει τίτλο uptown:


Είδαμε τη φωτιά τώρα που γίναμε ένα με τη στάχτη.

Written by triatetarta

12/12/2015 at 17:58

Αναρτήθηκε στις blogovision, blogovision2015, music

δέκα: καντάδα για ρομπότ

with one comment

131114181331-human-robot-love-lovotics-horizontal-large-gallery

Επιτέλους μπαίνουμε στο πιο ενδιαφέρον κομμάτι της blogovision, τη γνωστή και μη εξαιρετέα «δεκάδα». Ο δίσκος που έχω επιλέξει για το #10 θα μπορούσε να είναι άνετα ότι και το περσινό familiars των Antlers αλλά δυστυχώς δεν είναι, διότι αν ήταν θα βρίσκονταν άνετα στην 5άδα ωστόσο πιάνει στο περίπου το ίδιο feeling αν με πιάνετε αλλά κι αν δεν με πιάνετε it’s ok που λένε και στο Μόντρεαλ. Ωραία όλα αυτά, κόβω τον πρόλογο, φύγαμε για το ψητό: Patrick Watson ο καλλιτέχνης, love songs for robots ο δίσκος. Και ποιος είναι αυτός ο Watson ρε τριατέταρτα θα ρωτήσει κάποιος άσχετος σαν καλός χιπστεράς και ξηγιέμαι αμέσως: Ο Watson είναι η ΦΩΝΑΡΑ στο to build a home των cinematic orchestra, γκεγκε; Εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν φανταστικό chamber pop δίσκο για τη χρονιά που μας αφήνει, με έξυπνες mindblowing και heartbreaking συνθέσεις που μέρχρι και το πιο σκληρό ρομπότ θα ράγισε στο άκουσμα των κομματιών του. Τουλάχιστον 5 τραγούδια του δίσκου πρέπει να ακούσεις οπωσδήποτε αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές: love songs for robots, turn into the noise, know that you know, places you will go και το bollywood. Ειδικά τα δυο τελευταία.

Ξύπνημα, χέσιμο, πρωινό, καφές, δουλειά, αίμα, εφημερίδα, αφεντικό, χαμόγελο, κατάφαση, καφές, ζάχαρη, ενέργεια, νέα, ειδήσεις, αίμα, αναισθησία, κρύο, όρεξη, τηλέφωνο, βαρεμάρα, μεροκάματο, λιτότητα, σπιτάκι, κούραση, φαγητάκι, γυναικούλα, ζωούλα, μπαλίτσα, πίτσα, μπυρίτσα, αίμα, σεξάκι, κρεβατάκι, πάπλωμα, ύπνος, ρομποτάκι. 

 

 

Places you will go. Without me?

Written by triatetarta

11/12/2015 at 19:21

Αναρτήθηκε στις blogovision, blogovision2015, music

έντεκα: adolf plays the jazz // tinder

leave a comment »

ADOLF-SITE

Δεν θα μπορούσε να λείπει και φέτος από τη λίστα μου δίσκος εγχώριας δημιουργίας. Οι Adolf plays the jazz είναι μια κολεκτίβα μουσικών και το φετινό τους άλμπουμ Tinder είναι ό,τι καλύτερο μας έχουν παρουσιάσει ως τώρα. Σε γενικές γραμμές μπορείς να χαρακτηρίσεις τον ήχο τους ως ένα κράμα post-rock-shoegaze-noise με έντονο κινηματογραφικό στοιχείο στην αίσθηση που σου δημιουργεί το άκουσμά του. Η μπάντα κάνει τη διαφορά στη χώρα μας και αυτό φαίνεται από τη δομή των κομματιών σε βαθμό τελειομανίας, ενώ αν μπορούσα να εισάγω νέο όρο θα μιλούσα για αρχιτεκτονική του ήχου. Κιθάρες με παραμόρφωση, κιθάρες με delays και reverbs, υπνωτικά σαξόφωνα, άγιες τρομπέτες, λεπτομερή electronics, ποικίλα μπάσα (ναι, μπάσα), ευρηματικοί ρυθμοί τυμπάνων συνθέτουν ένας από τους δίσκους που άκουσα αμέτρητες φορές φέτος. Αν αυτή τη στιγμή έπιανα την κιθάρα μου για να γράψω κάτι σίγουρα θα έκλεβα την εισαγωγή του υπέρτατου 27λεπτου κομματιού Collapse που γαμάει γενικώς και ειδικώς από το πρώτο ως τελευταίο δευτερόλεπτο. Αυτά. Άκου το οπωσδήποτε:

 


 

12 – Max Richter – Sleep
13 – Nadine Shah – Fast Food
14 – Foals – What Went Down
15 – Mikal Cronin – MCIII
16 – Colder – Many Colours
17 – Bersarin Quartett – III
18 – Ghostpoet – Shedding Skin
19 – Jamie XX – In Colour
20 – Motorama – Poverty

Written by triatetarta

10/12/2015 at 20:01

Αναρτήθηκε στις blogovision, blogovision2015, music

δώδεκα: το σύστημα 8-8-8

leave a comment »

7-Art-in-sleep-paralysis-by-Nicolas-Bruno-yatzer

 

Κάποιοι Γερμανοί είναι φίλοι μας. Κάποιοι Γερμανοί είναι αδελφοί και φίλοι μας. Κάποιοι Γερμανοί έχουν προσθέσει σημαντικά έργα στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας σε αντίθεση με κάποιους άλλους που πρόσθεσαν μόνο φρικαλεότητα και καλό είναι να ξεχωρίζουμε κάποια πράγματα αντί τσουβαλιάσματος. Ο Max Richter είναι ένας εξαιρετικός μουσικοσυνθέτης της μοντέρνας κλασικής μουσικής και επέστρεψε φέτος για να μας καθηλώσει με τη νέα του δημιουργία. Sleep είναι ο τίτλος του δίσκου που πρέπει οπωσδήποτε να ακούσεις σε κάποια φάση της ζωής σου αρκεί να αφιερώσεις 8 ώρες όπου είναι και η συνολική του διάρκεια. Η εργατική πρωτομαγιά καθιέρωσε μετά από αιματηρούς αγώνες το «8 ώρες εργασία, 8 ώρες ανάπαυση, 8 ώρες ύπνος» και στη συγκεκριμένη φάση ο Max Richter ασχολείται με το τελευταίο σκέλος του συνθήματος/κεκτημένου. Το σύστημα 8-8-8 φέρνει μια ισορροπία θα έλεγα στο 24ωρο της ημέρας και τόσο ισορροπημένες είναι οι συνθέσεις του έπους Sleep. Είναι ενδιαφέρον και δύσκολο συνάμα το πως αντιλαμβάνεται ένας καλλιτέχνης τη διάρκεια και κατάσταση του ύπνου έτσι ώστε να μπορέσει να την αποδώσει με μουσική και να την εμπλουτίσει με μια γκάμα φορτισμένων συναισθημάτων. Ο Richter τα καταφέρνει και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Ο δίσκος είναι σαν μονό εισιτήριο. Θα τον απολαύσεις περισσότερο στη μοναξιά σου όπως μοναχικός άλλωστε είναι και ο ύπνος. Μέχρι να έρθει κάτι να τον ταράξει και να ανατρέψει τις ισορροπίες. Μέχρι να έρθει ένα καινούργιο σύστημα με μορφή 6-(8+2)-8. Όπως έγινε στη Σουηδία φέτος για παράδειγμα…

 


 

13 – Nadine Shah – Fast Food
14 – Foals – What Went Down
15 – Mikal Cronin – MCIII
16 – Colder – Many Colours
17 – Bersarin Quartett – III
18 – Ghostpoet – Shedding Skin
19 – Jamie XX – In Colour
20 – Motorama – Poverty

Written by triatetarta

09/12/2015 at 14:01

Αναρτήθηκε στις blogovision, blogovision2015, music

δεκατρία: oh, it’s criminal

leave a comment »

6bg

«Τα τραγούδια αυτού του δίσκου είναι μια συλλογή πορτραίτων από ανθρώπους που αγαπώ», εξηγεί η Nadine Shah σχετικά με το φετινό της άλμπουμ Fast Food. Μια από τις πιο φρέσκες, ιδιαίτερες και εκφραστικές φωνές της δεκαετίας. Ένα κορίτσι πακιστανικής και νορβηγικής καταγωγής που μένει στο Λονδίνο και με τη δημιουργική της μουσική αποδεικνύει περίτρανα πως τα περί ανώτερων dna και γονιδίων είναι καρκίνος σε εγκεφάλους βλακών και φασιστών. Ο δίσκος περιέχει δέκα όμορφα κομμάτια εκ των οποίων ξεχωρίζω με την πρώτη ακρόαση το γκρουβάτο fool με το νικ-κειβ-ικής εμπνεύσεως βίντεο κλιπ του, το επιβλητικό stealing cars που έχει κολλήσει άπειρες φορές στο repeat και που ο στίχος «Take the covers from me, naked for all to see, you handed me over» αποτελεί έμπνευση για τη φωτογραφία αυτού του ποστ και φυσικά το υπέρτατο big hands όπου η Nadine πιάνει τη στιγμή και την αποθανατίζει με μοναδική ερμηνεία μεταφέροντας μας έντονα συναισθήματα, δυνατές εικόνες και ακατάπαυστη ανατριχίλα. Ένας δίσκος που συνδυάζω με το προσφυγικό ζήτημα, με τα κομμάτια να αποτελούν τα πορτραίτα όλων αυτών των ανθρώπων που εκδιώχθηκαν από τις χώρες τους λόγω του πολέμου που χρηματοδότησαν τα μεγάλα αφεντικά και συμφέροντα τούτου του συστήματος. Refugees welcome.

 


14 – Foals – What Went Down
15 – Mikal Cronin – MCIII
16 – Colder – Many Colours
17 – Bersarin Quartett – III
18 – Ghostpoet – Shedding Skin
19 – Jamie XX – In Colour
20 – Motorama – Poverty

Written by triatetarta

08/12/2015 at 12:41

Αναρτήθηκε στις blogovision, blogovision2015, music

δεκατέσσερα: το κομματόσκυλο

leave a comment »

foals_whatvid_01

Κοντεύει σχεδόν να τελειώσει το υπέροχο καλοκαίρι του δυοχιλιαδεσδεκαπέντε, τα νεύρα έχουν σπάσει, η υπομονή για κάποια θέματα έχει τελειώσει, η προσμονή για κάποια άλλα περιμένει τη δικαίωση και μέσα σε όλη αυτήν την κατάσταση κυκλοφορεί το δεκατέσσερα στις εικοσιοκτώ του Αυγούστου. Το περίμενα καιρό μιας και ακολουθώ τη συγκεκριμένη μπάντα από τις αρχές της. Η pre-release teaser καμπάνια για την κυκλοφορία του ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακή και πολλά υποσχόμενη. Το πρώτο κομμάτι, ομότιτλο του δίσκου, what went down των Foals, έσκασε τσαμπουκαλεμένα σαν δυναμίτης και με ξετρέλανε. Ώπα λέω εδώ είμαστε. Πουτάνα όλα. Κιθάρες, ανεβασμένοι ρυθμοί, μια αίσθηση σεβεντίλας, αγριεμένο attitude, επιθετικοί στίχοι, ζόρικο βίντεο κλιπ. Πάμε ασυμβίβαστα για ρήξη με τη μιζέρια και την εξαθλίωση. Θα’θελες όμως κύριε τρίατέταρτα. Η κυκλοφορία του έφερε μαζί και μια «ανατροπή» της υποσχόμενης υποτίθεται φάσης. Τα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου μας προέκυψαν όχι-και-τόσο-δυνατά. Με άλλα λόγια, κωλοτούμπα. Βέβαια σε σχέση με άλλες κωλοτούμπες όπως πολιτικές ας πούμε εντελώς τυχαία, οι μουσικές μπορεί να κρύβουν και ευχάριστες εκπλήξεις. Πράγματι, τα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου μπορεί να μην τα σπάνε από ένταση, ωστόσο έχουν κάτι ενδιαφέρον να αναδείξουν και να σε δέσουν μαζί τους με άλλους τρόπους. Για παράδειγμα το lonely hunter θεωρώ πως είναι πανέξυπνα δομημένο και ένα από τα καλύτερα pop-rock κομμάτια που κυκλοφόρησαν το 2015 σε αυτόν τον πλανήτη. Όπως και να’χει οι Foals μπορεί να υποσχέθηκαν ένταση και να παρουσίασαν κάτι άλλο, όμως εδώ έχουμε να κάνουμε με προσφορά στην τέχνη και τη μουσική και αυτό δεν είναι καθόλου επικίνδυνο σε αντίθεση με τους πολιτικούς απατεώνες που σου υπόσχονται λεφτά υπάρχουν, ζάππεια και ελπίδα που έρχεται, να τους ψηφίζεις και έπειτα να σου προσφέρουν εξαθλίωση, λιτότητα, δυστυχία και αργό θάνατο. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τους ξαναψηφίζεις και θα τους ξαναψηφίζεις σαν καλό κομματόσκυλο.

«I buried my guilt in a pit in the sand
With the rust and the vultures and the trash downtown
So don’t step to me, kid, you’ll never be found
Cause while you were sleeping, I took over your town»


 

15 – Mikal Cronin – MCIII
16 – Colder – Many Colours
17 – Bersarin Quartett – III
18 – Ghostpoet – Shedding Skin
19 – Jamie XX – In Colour
20 – Motorama – Poverty

Written by triatetarta

07/12/2015 at 20:43

Αναρτήθηκε στις blogovision, blogovision2015, music

Alles Is Muziek / Όλα Είναι Μουσική

30 | Netherlands | Greece | s from salvation | music nerd | forest bathing | nature and curiosity |

Wirdicious .

Alpha Kappa.

Sadwoofer

Music is my everything!

To Gallows...

by Stakis

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

31mines25meres

Στιγμιότυπα απο την διαδρομή της 3ης πιο μισητής κυβέρνησης στον κόσμο_

Dimitrios Theodorou

archstories & more

ΔΙΣΚΟΠΑΘΕΙΑ

Ακούμε δίσκους και παθαίνουμε

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

All you need is love

love love love

Suburban Words

about life, pop culture & everything

souslescerisiers2

"Ένα ακόμη χαϊκού!/ ξανανθίζουν οι κερασιές/ όχι το πρόσωπό μου"

Αδέσποτος Σκύλος

Μπάτε σκύλοι αλέστε

Katabran's Blog

σκέψεις πάνω στα μεγάλα προσπεράσματα λεωφορείων... γιατί από τόσες ώρες εγκλεισμού μου χει μείνει εκείνο το φευγαλέο προφίλ...

In Freckles

Year III

The Late Blog

"It is never too late to be , what you might have been "

Αρέσει σε %d bloggers: